Przytulia pospolita (Galium mollugo L.) – dziko rosnąca perła łąk i miedz
Nazwa polska: Przytulia pospolita (regionalnie czasem marzanka sina)
Rodzina: Marzanowate (Rubiaceae)

Opis i występowanie:
Pospolita wieloletnia bylina dziko rosnąca w całej Polsce – na łąkach, miedzach, przydrożach, w zaroślach i na murawach. Osiąga 50–150 cm wysokości, łodygi czworokanciaste, często pokładające się. Liście wąskolancetowate, zebrane w okółki po 6–8(10), gładkie lub lekko szorstkie. Kwiaty drobne, białe, 4-płatkowe, zebrane w duże, luźne, rozpierzchłe wiechy – w pełni kwitnienia (czerwiec–wrzesień) tworzy delikatną, białą mgiełkę nad łąką.
Siedlisko:
Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych, gleby przeciętne, wapienne lub obojętne. Często towarzyszy innym łąkowym roślinom, np. kostrzewom, koniczynom czy wykom.
Znaczenie ekologiczne: Doskonała roślina miododajna – przyciąga pszczoły, trzmiele i motyle.
Wskaźnik gleb żyznych, ale nie przesadnie nawożonych.
Larwy niektórych motyli (np. z rodziny sówek) żerują na niej.

Ciekawostka:
Dawniej używana do wyrobu serów (ziela dodawano do mleka jako podpuszczkę roślinną) oraz do farbowania na czerwono (z korzeni). W ludowej medycynie napary z przytulii działały moczopędnie i uspokajająco. Nazwa „przytulia” pochodzi od tego, że niektóre gatunki czepiają się ubrań, ale pospolita jest gładka i nie czepna!Choć pospolita, w intensywnie użytkowanych rolniczo terenach zanika – warto ją zostawiać na miedzach i w ogrodach naturalistycznych jako element dzikiej flory.